01 มกราคม, 2557

# หนองคาย | ลาว | เวียงจันทน์

 # หนองคาย | ลาว | เวียงจันทน์

นี่คงเป็นครั้งแรกที่ได้บันทึกการเดินทาง (เป็นการเดินทางที่แขนขาและอวัยวะต่างๆ ไม่ได้อยู่หน้าคอมฯ)

ใกล้ปีใหม่ หลังจากที่ไม่ได้กลับบ้านมา ๒ ปี ก็ฤกษ์กลับบ้านเสียที การกลับบ้านแต่ละครั้ง ก็มักจะมีเรื่องเซอร์ไพรส์ต่างๆ เช่น ครั้งก่อน พ่อได้เปลี่ยนชื่อเป็นชื่อใหม่ หรือ ครั้งนี้ กลับมาบ้านหลังใหม่ที่เป็นบ้านจริงๆ (อยู่ในแฟลตห้องแถวมาเกือบตลอดชีวิต) แล้วบังเอิญอีกอย่างคือ ที่บ้านมีจักรยานสำหรับทุกคนในบ้านเลย ทั้งแม่ พ่อ น้องชาย มีทุกคน ก็เลยเกิดอยากปั่นไปลาวขึ้นมา โดยที่ไม่ได้หาข้อมูลมากนัก ดูแต่ในแผนที่คร่าวๆ ว่า เวียงจันทน์อยู่ในระยะที่ปั่นถึงไหว ก็เลยตั้งเป้าไว้ที่เวียงจันทน์

เมื่อถึงวันจริง ก็ออกจากบ้านประมาณ ๙​ โมงนิดๆ มั้ง จำไม่ได้เหมือนกัน พอปั่นไปที่ด่าน ตม. ที่สะพานมิตรภาพ (แอบเห็นป้ายห้ามจักรยานและมอไซด์ขับขี่บนสะพานด้วย แอบหวั่นๆ​ ) ด้วยความที่ไม่เคยไปลาวเลยสักครั้งเดียวตั้งแต่เกิดมา ก็เลยเดินงงๆ ไปยื่นพาสปอร์ตให้ จนท. แล้วเค้าก็ส่งกระดาษมาใบนึงที่ต้องเขียนเพื่อขอออกนอกประเทศ ผมเขียนไปซีกเดียวคือ ขาเข้า (มันจะมีสองซีกให้เราเขียน คือขาขอออกนอกประเทศและขอเข้าประเทศ) ซึ่งตรงนี้มันต้องเขียนขาออก คิดในใจว่า ก็ตูจะเข้าประเทศเค้านี่หว่า ฮา ก็เลยต้องเขียนอีกซีกนึง พอเสร็จก็เริ่มปั่นข้ามสะพาน บนสะพานมิตรภาพ มีรางรถไฟด้วยนะ รางอยู่ตรงกลางสะพานเลยล่ะ ตอนปั่นก็เสียวๆ จะโดนซิวอยู่เหมือนกัน ขับรถกันเร็วมาก แต่ก็ผ่านไปได้

พอถึง ตม. ลาว ก็เริ่มเจอเรื่องงงๆ อีก เพราะไม่รู้ว่าต้องทำไรก่อน ไม่มีป้ายบอกเป็นสเต็ปๆ ว่า ๑ ต้องทำอะไร ๒ ต้องทำอะไรต่อ อะไรประมาณนี้ อาศัยดูเอาว่า เค้าต่อคิวกันตรงไหนเยอะๆ ก็ไปต่อคิวตรงที่เค้าทำบัตร RFID อะไรสักอย่าง ลืมถ่ายรูปมา ได้มาเป็น one way ticket  ซึ่งจนบัดนี้ก็ยังไม่อยู่ดีว่าเอาไปทำอะไร สงสัยคงใช้กับพวกรถยนต์หรือรถโดยสาร พอทำบัตรเสร็จ ก็ไปเขียนใบขอเข้าประเทศ แล้วก็ยื่นให้ จนท. เค้าก็ถามเราว่าเอารถไรมา (ช่องที่ใช้ยื่นเอกสารมันมี ๒ ที่ คือ คนปกติ กะ คนที่เอารถมา สงสัยว่าผมคงไปยื่นที่ช่องหลัง) ผมก็บอกไปว่าจักรยาน เค้าก็ไม่ได้ว่าหรือห้ามอะไร ก็ผ่านไปได้

เมื่อปั่นผ่านด่านมาแล้ว ก็จะพบกับทางออก ซึ่งมีทางแยกอยู่ ๒ ทางคือ ซ้ายกับขวา แล้วที่นู่นไม่รู้ว่างบทำป้ายเค้าหมดหรือยังไง เพราะมันไม่มีป้ายบอกเลยว่า เลี้ยวซ้ายจะไปที่ไหน เลี้ยวขวาจะไปที่ไหน ผมต้องจอดดูแผนที่ในมือถือซึ่งมันต่อเน็ตไม่ได้แล้วตั้งแต่อยู่กลางสะพาน ยังดีที่เคยโหลดแผนที่บางส่วนไว้ ก็เลยพอดูออกว่าต้องไปทางไหน (เลี้ยวขวา) ผมก็ปั่นไปตามเส้นทางเรื่อยๆ ระหว่างทางก็คล้ายๆ อำเภอๆ นึงในบ้านเรานี่แหละ ไม่เจริญอะไรมาก ถนนก็ ๔ เลน (ปั่นชิดขวาสุดตลอด) ข้างๆ ทางก็มีฝุ่นมีอะไรพอสมควร เพราะเป็นเส้นทางขนส่งอะไรหลายอย่างเหมือนกัน และเหมือนเดิม ไม่มีป้ายบอกทางว่าอีกกี่กิโลจะถึงเวียงจันทน์ เท่าที่สังเกตได้คือ ที่ลาวเค้าก็ใช้ผลิตภัณฑ์ของเราเยอะทีเดียว ตั้งแต่อาหาร​ (มาม่า, น้ำปลา) ไปจนถึงของใช้ประจำวัน (ยาสระผม, น้ำยาล้างจาน) ผมก็ปั่นไปเรื่อยๆ จนถึงเวียงจันทน์ แล้วก็พักกินสนีกเกอร์บาร์กับน้ำเปล่า น้ำเปล่านี่ก็กินเรื่อยๆ ระหว่างทาง แถมไม่ได้แลกเงินไว้ด้วย ปั่นเล่นอยู่สักพัก ก็คิดว่าจะกลับ บังเอิญไปโผล่ถนนเส้นนึงมองไปไกลๆ ก็เห็นอะไรสักอย่างเหมือนที่เคยเห็นในรูป มันคือประตูชัย ทีแรกผมไปเวียงจันทน์โดยไม่ได้คิดว่าจะไปไหนบ้าง พูดง่ายๆ ก็คือไม่ได้วางแผนไว้  ก็เลยปั่นไปที่ประตูชัยถ่ายรูปสักนิดหน่อยก็ปั่นกลับ

ทริปนี้ทำให้รู้ว่า
ควรพกปากกาติดตัว แล้วก็ควรฟิตร่างกายดีๆ
สาวลาวน่ารัก :P
แสดงความคิดเห็น